Een punt achter het trottend vissen gezet.

In de afgelopen week is nog geregeld een uurtje trottend doorgebracht langs de smalle sloot die in het vorige verslag is genoemd. Iedere keer op een ander gedeelte in dit stroomdal gebied om een indruk te krijgen van de mogelijkheden. En dan niet alleen wat het vissen aangaat, ook de andere aspecten van het buiten zijn tellen daarbij mee. Hierbij valt op dat de natuur prachtig is met een grote verscheidenheid aan dierenleven. Zeker als er voor een stek gekozen wordt die niet zo gemakkelijk te bereiken is.

De muizen proberen een goed heenkomen te zoeken in hun holletjes onder het lange gras terwijl de valken en buizerds in de lucht bidden om een geslaagde poging te doen er één te vangen. Op enkele tientallen meters afstand staan herten mijn verrichtingen gade te slaan en schrikken als met de hengel aangeslagen wordt op weer een vis. Mooi.

Maar de visserij is eentonig en er wordt niets bijzonders gevangen. Rietvoorn, blankvoorn, blei, alver en grondeling zijn mijn prooi. En allen niet van een lengte om hiervoor terug te komen. Er wordt iedere keer een groot aantal stuks gevangen en het trotten spreekt me als techniek erg aan. Maar deze visserij in dit gebied wordt met dit verslag eerst afgesloten.

Het is moeilijk om bij een dergelijk uitzicht naar je dobbertje te blijven kijken. Foto komt van het internet.

Ik hoop binnenkort weer eens te verticalen of te dropshotten in de bellyboot.

Trotten in een smal stroompje.

Op de zondagmiddag een paar uurtjes met de lichte feather 4 voorzien van een centrepin op pad geweest. Een kort dobbertje dat een halve gram lood draagt wordt op de lijn gezet. Een haakje nummer 18 voorzien van één of twee maden maakt het geheel compleet. Er wordt gevist op een langzaam stromend watertje tussen de 2 en 6 meter breed die bij ons slingerend door het landschap loopt en waarbij de omringende percelen geregeld onder water komen te staan. Een mooi gebied om een paar uurtjes rond te lopen of in mijn geval te vissen.


In de smalle gedeeltes van dit water is goed trottend te vissen omdat de stroming daar hard genoeg is waardoor het dobbertje de lijn van de centrepin kan trekken en het aas zo met de juiste snelheid in de stroming meegenomen wordt. Zo is heel goed controle te houden over het aas aan de haak wat vlak boven de bodem wordt aangeboden. Iedere keer dat wordt ingelegd voor de voeten worden ook een paar maden ingeworpen om te dienen als voer. Als je op deze manier vist ben je in staat om een heel groot gedeelte van het water af te vissen en is elk hoekje van de stek te bereiken.

De aanpak heeft succes. Na een paar driften worden er op tien meter afstand ruisvoorns gevangen. Na verloop van tijd komt de vis dichterbij en volgen er ook blankvoorns. Bijna iedere drift levert een aanbeet op en vaak wordt met succes de haak gezet. Helaas geen mooie exemplaren gevangen vandaag.



Geregeld wordt het aas ook op half water aangeboden om te zien of de mooie ruisvoorns ook op deze diepte aan het azen zijn. Op deze manier vang ik meerdere visjes waar ik de naam niet zeker van weet. Ik houd het op alvers maar het zouden ook zo maar roofbleitjes kunnen zijn. Wie het weet mag het zeggen.

De eerste keer trotten.

Tijdens een wandeling met de hele familie valt het oog mij op een stuw waar een licht verval zorgt voor een stroming in het lagere gedeelte. Een fraaie visplek om eens een poging te wagen met de centrepin.
Een paar weken later is het zover om het eens een uurtje te proberen. Met slechts een eurotje maden als aas en een bak met voer wordt een poging gedaan iets te vangen. Helaas staat het watertje niet bekend om zijn windevangsten. Het is meer een plek om in het rustige gedeelte wat voorns en brasems te vangen maar het uitzicht is geweldig. Boven de bomen op de achtergrond vliegt voortdurend een paartje roofvogels rond en uit dezelfde bomen lopen geregeld een aantal reeën. Je moet een stukje lopen vanaf de auto maar dan zit je ook eersteklas.
Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb geen aanbeet gehad. Technisch was het allemaal niet verkeerd. De controle over de dobber was zo slecht nog niet en het voer ging met grote regelmaat voor mijn voeten in het water. Van de boom op de voorgrond had ik grote verwachtingen maar helaas.


Onder deze boom draait de stroming linksom weer richting de stuw. Ik kan me voorstellen dat hier veel voedsel neerslaat wat vis aantrekt. De maden aan mijn haak laten ze echter keer op keer aan zich voorbij gaan.


Het was even lekker aan het water. Volgende keer beter.

Mocht iemand nog tips hebben om deze stek beter te bevissen dan hoor ik dat graag.

Wie naait zal genaaid worden.

Trotten is een Engelse techniek voor het vissen op stromend water. Er wordt gevist met een dobberhengel en een centrepin. Het aas wordt gevist onder een dobber. Bijvoorkeur een van het model Avon. Anders in ieder geval een pen met een hoog drijflichaam. De truc is vervolgens om de dobber met het aas met zo min mogelijk weerstand op de stroom te laten driften (trotten) naar de plek waar de vis zich ophoudt. Het trotten wordt gecontroleerd met weerstand op de spoel van de pin (duim) zodat het aas voor de dobber uitdrijft in plaats van andersom.

Omdat ik weinig stromend water in de buurt heb moet ik deze techniek nog beter onder de knie zien te krijgen. En als de gelegenheid zich voordoet maak ik daar dan ook dankbaar gebruik van. Gevist wordt met de CSL Xlight van CJW met hierop de Kennet centrepin van Okuma. Het dobbertje draagt 2 AAA loodjes en is zelfgemaakt. Verder gaat een schoudertas van Hardy met hierin verschillende aassoorten en wat klein materiaal mee. Het klapnetje is van het type simplex maar zal in de praktijk bijna nooit nodig zijn. Met dit materiaal is het heerlijk zoeken in de polder naar actieve vis en die wordt dan ook al snel gevonden.

Overal zijn paaiende brasems en voorns te zien maar van de karpers nog geen spoor. De dobber wordt zo afgesteld in het stromende water dat het haakaas over de bodem gaat zonder hierbij te blijven hangen. Er zullen dus ook gedeeltes zijn dat het aas de bodem niet raakt maar dat neem ik voor lief. Geregeld gaat een handje met voer te water waarin ook het nodige aas is verwerkt.

Met een zogenaamde "side cast" wordt het dobbertje netjes ingeworpen en de eerste drift kan beginnen. In dit ondiepe water tot 60 cm blijf ik liever zover mogelijk uit de kant om de vis niet te verstoren temeer omdat de bodem uit veen bestaat waarin trillingen zich heel gemakkelijk kunnen doorgeven naar het water. Met de eerste aanbeet wordt de eerste vis gevangen en er volgen de nodige aanbeten in het verloop van deze anderhalf uur vissen. De techniek van het inleggen, lijn geven en lijn tegenhouden krijg ik steeds beter onder de knie en gaat op een gegeven moment zo goed dat het automatisch lijkt te gaan. Dat is nog wel het mooiste gegeven van deze sessie. Er wordt lekker gevangen waarbij ook de onder paaiuitslag zittende mannetjes brasems zich graag even een oor laten aannaaien door het perfect aangeboden aasje. Wie naait zal genaait worden.